flail

បោកបក់

1. verb បោកបក់, គ្រវី, រលាក់
   to wave or swing wildly
   គ្រវី ឬរលាក់ចុះឡើងយ៉ាងខ្លាំងដោយគ្មានទិសដៅច្បាស់លាស់
   He was flailing his arms in the water.
   គាត់កំពុងបោកបក់ដៃរបស់គាត់នៅក្នុងទឹក។
2. noun ក្តារបោកស្រូវ, រំពាត់បោកស្រូវ
   a tool used for threshing grain
   ឧបករណ៍បុរាណសម្រាប់វាយ ឬបោកគ្រាប់ធញ្ញជាតិ
   Farmers used a flail to separate wheat from chaff.
   កសិករបានប្រើរំពាត់បោកស្រូវដើម្បីបំបែកគ្រាប់ស្រូវពីកំទេចកំទី។

Synonyms: thrash, wave, swing, beat, batter

Forms: flails, flailed, flailing