knock

គោះ

1. verb គោះ, គោះទ្វារ
   to hit a surface repeatedly to make a noise
   វាយលើផ្ទៃអ្វីមួយម្តងហើយម្តងទៀតដើម្បីបង្កើតសំឡេង
   Someone is knocking at the door.
   មានគេកំពុងគោះទ្វារ។
2. noun សំឡេងគោះ, ការគោះ
   the sound of someone hitting a hard surface
   សំឡេងនរណាម្នាក់វាយលើផ្ទៃរឹង
   I heard a loud knock.
   ខ្ញុំបានឮសំឡេងគោះខ្លាំងមួយ។
3. verb បុក, ទង្គិច
   to strike or collide with something
   បុក ឬទង្គិចនឹងអ្វីមួយ
   He accidentally knocked the glass off the table.
   គាត់បានបុកកែវធ្លាក់ពីលើតុដោយអចេតនា។

Synonyms: tap, rap, hit, bang, strike

Forms: knocked, knocking, knocks