rebel

អ្នកបះបោរ

1. noun អ្នកបះបោរ, ជនបះបោរ
   A person who rises in opposition or resistance against an established government or ruler.
   មនុស្សដែលងើបឡើងប្រឆាំងនឹងរដ្ឋាភិបាល ឬអ្នកកាន់អំណាច។
   The government fought against the rebels.
   រដ្ឋាភិបាលបានប្រយុទ្ធប្រឆាំងនឹងក្រុមអ្នកបះបោរ។
2. verb បះបោរ, ប្រឆាំង
   To resist authority, control, or convention.
   ងើបឡើងប្រឆាំងនឹងអាជ្ញាធរ ការគ្រប់គ្រង ឬទម្លាប់ចាស់។
   Teenagers often rebel against their parents.
   ក្មេងជំទង់តែងតែប្រឆាំងនឹងឪពុកម្តាយរបស់ពួកគេ។

Synonyms: insurgent, mutineer, revolt, resist, defy

Antonyms: conformist, loyalist, obey

Forms: rebelled, rebelling, rebels