rebuke

ស្តីបន្ទោស

1. verb ស្តីបន្ទោស, បន្ទោស, តិះដៀល
   to criticize someone sharply for their behavior
   រិះគន់នរណាម្នាក់យ៉ាងតឹងរ៉ឹងចំពោះទង្វើរបស់គេ
   The teacher rebuked the student for cheating.
   គ្រូបានស្តីបន្ទោសសិស្សចំពោះការលួចចម្លង។
2. noun ពាក្យស្តីបន្ទោស, ការស្តីបន្ទោស
   an expression of sharp disapproval or criticism
   ការសម្តែងការមិនពេញចិត្ត ឬការរិះគន់យ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរ
   His rude reply received a stern rebuke.
   ចម្លើយឈ្លើយរបស់គាត់បានទទួលរងនូវការស្តីបន្ទោសយ៉ាងតឹងរ៉ឹង។

Synonyms: reprimand, scold, reproach, censure, chide

Antonyms: praise, commend

Forms: rebuked, rebuking, rebukes