rein

ខ្សែបង្ហៀរ

1. noun ខ្សែបង្ហៀរ, ខ្សែទាម
   a long, narrow strap attached to a horse's bit, used to guide or check it
   ខ្សែវែងសម្រាប់បញ្ជា ឬទប់សេះ
   He pulled on the reins to slow the horse down.
   គាត់បានទាញខ្សែបង្ហៀរដើម្បីឱ្យសេះដើរយឺត។
2. verb ទប់, គ្រប់គ្រង
   to check or guide with reins; to restrain or control
   ទប់ ឬគ្រប់គ្រងមិនឱ្យហួសហេតុ
   The government needs to rein in public spending.
   រដ្ឋាភិបាលត្រូវតែទប់ការចំណាយសាធារណៈ។

Synonyms: control, curb, restrain, check, harness

Antonyms: release, unleash

Forms: reined, reining, reins