renegade

ជនក្បត់

1. noun ជនក្បត់, អ្នកបោះបង់ក្រុម
   a person who deserts and betrays an organization, country, or set of principles
   មនុស្សដែលបោះបង់ចោល ឬក្បត់អង្គភាព ប្រទេស ឬគោលការណ៍របស់ខ្លួន
   The general was considered a renegade by his former allies.
   ឧត្តមសេនីយ៍រូបនេះត្រូវបានសម្ព័ន្ធមិត្តចាស់ចាត់ទុកជាជនក្បត់។
2. adjective ក្បត់, បះបោរ
   having treacherously changed allegiance
   ដែលបានក្បត់ ឬផ្លាស់ប្តូរការស្មោះត្រង់
   A renegade faction broke away from the main party.
   បក្សពួកក្បត់មួយបានបំបែកចេញពីគណបក្សធំ។

Synonyms: traitor, defector, turncoat, rebel, apostate

Antonyms: loyalist, follower, adherent

Forms: renegades