rupture

ការដាច់រហែក

1. verb ដាច់, ធ្លាយ, បែកធ្លាយ
   to burst or break suddenly
   ការបែក ឬធ្លាយចេញភ្លាមៗ
   The pipe ruptured under high pressure.
   បំពង់ទឹកនោះបានបែកធ្លាយក្រោមសម្ពាធខ្លាំង។
2. noun ការដាច់រហែក, ការបែកបាក់
   an instance of breaking or bursting
   ស្ថានភាពនៃការបែក ធ្លាយ ឬដាច់ចេញពីគ្នា
   He suffered a muscle rupture during the match.
   គាត់បានរងរបួសដាច់សាច់ដុំក្នុងអំឡុងពេលប្រកួត។

Synonyms: burst, break, tear, fracture, split

Antonyms: repair, heal, connect

Forms: ruptures, rupturing, ruptured