surcease

ការផ្អាក

1. noun ការផ្អាក, ការឈប់សម្រាក, ការបញ្ចប់
   A temporary or permanent cessation; relief.
   ការផ្អាក ឬការបញ្ចប់ជាបណ្ដោះអាសន្ន ឬរហូត។
   He sought surcease from his sorrow.
   គាត់បានស្វែងរកការធូរស្បើយពីទុក្ខព្រួយរបស់គាត់។
2. verb ផ្អាក, ឈប់
   To stop or cease.
   បញ្ឈប់ ឬផ្អាកសកម្មភាព។
   The war did not surcease until spring.
   សង្គ្រាមមិនបានបញ្ចប់ទេរហូតដល់រដូវផ្ការីក។

Synonyms: cessation, relief, stop, respite

Antonyms: continuation, persistence

Forms: surceased, surceasing, surceases