លិច
[ឡិច]- កិ លិបចុះបាត់ទៅ, ចូលកប់បាត់ទៅ ក្នុងទឹកជាដើមទូកលិច, សម្ទូងលិចទឹក, បន្លាមុតលិច ។វចនានុក្រម សម្ដេចសង្ឃរាជ ជួនណាត
- កិ អស្ដង្គតព្រះអាទិត្យលិច ( ថ្ងៃលិច ) ។វចនានុក្រម សម្ដេចសង្ឃរាជ ជួនណាត
- កិ ព. ប្រ. វិនាស, ខូច, អន្តរាយ; បាត់ឈ្មោះ; លង់គំនិតលិចលែងងើបរួច វិនាសរើខ្លួនលែងរួច; លិចខ្លួន ខូចខ្លួនឬបាត់ឈ្មោះ ។វចនានុក្រម សម្ដេចសង្ឃរាជ ជួនណាត
- គុ ដែលធ្ងន់មិនអណ្ដែតទឹកឈើមួយកំណាត់នេះលិចទឹក, មួយកំណាត់នុ៎ះអណ្ដែត ។វចនានុក្រម សម្ដេចសង្ឃរាជ ជួនណាត
- គុ ដែលទាបឬជ្រៅតែងតែលិចទឹកដីលិចទឹក, ព្រៃទឹកលិច ។វចនានុក្រម សម្ដេចសង្ឃរាជ ជួនណាត
- គុ លិចកញ្ជង់ ដែលចេះតែហិនហោចវិនាសទ្រព្យសម្បត្តិជានិច្ចមនុស្សលិចកញ្ជង់ ។វចនានុក្រម សម្ដេចសង្ឃរាជ ជួនណាត
- គុ លិចកញ្ជង់លង់កញ្ជើ (ព. សា.)ហិនហោចវិនាសដូចគេលិចលង់ក្នុងទឹកទាំងកញ្ជើដាក់អីវ៉ាន់ ។ លិចកណ្ដេងដី វិនាសដូចជាកប់បាត់ទៅក្នុងដីកណ្ដេង ។ លិចក្បាលទ្រទូងដៃ ដែលលិចក្បាលបាត់ទៅឃើញតែដៃទាំងពីរលើកជ្រោងឡើង : ទឹកជ្រៅលិចក្បាលទ្រទូងដៃ ។ លិចក្រជាំ វិនាសទ្រព្យធនអាប់កេរ្ដិ៍ឈ្មោះ ។ លិចតែម្ដង! ខូចតែម្ដង; ! លិចទៅ! ខូចទៅ! (ពាក្យឧទាន) ។ លិចលង់ វិនាសអន្តរាយដូចជាលិចលង់ក្នុងទឹក ។ លិចលង់ផុងកៃ (ព. សា.) វិនាសអន្តរាយផុងលង់រើខ្លួនពុំរួច ។ លិចអណ្ដែត ឬលិចៗអណ្ដែតៗ ឬក៏លិចអណ្ដែតៗលិច ខាតហើយចំណេញៗហើយខាតទៅវិញ ឬបង់ហើយបានៗហើយបង់ទៅវិញ។ អាលិច! អាខូច! (ពាក្យជេរលេង) ។ ល ។វចនានុក្រម សម្ដេចសង្ឃរាជ ជួនណាត
- ន ឈ្មោះទិសដែលព្រះអាទិត្យអស្ដង្គត, ទិសបស្ចិម; និយាយបានតែមានពាក្យ ខាង ឬ ឯ ផ្សំពីខាងដើមទិសខាងលិច, ស្រុកឯលិច, ទៅឯលិច ។វចនានុក្រម សម្ដេចសង្ឃរាជ ជួនណាត
- ន ល្ងង់មិនដឹងឯលិចឯកើត ល្ងង់ដូចជាមនុស្សវង្វេងទិស ឬល្ងង់មិនស្គាល់ទិស (សរសេរក្លាយជា ឡិច តាមសំនៀងនិយាយ ក៏មាន) ។វចនានុក្រម សម្ដេចសង្ឃរាជ ជួនណាត
Look up another word in the Khmer Dictionary
More words
ឆ្វេង ហូរ ម្រាម ទន់ ភ្លេង បញ្ចេញ រហូត ភិក្ខុ បណ្ដា ប្រៀប តប ភ្លៀង ឃ្លា ត្បូង ផែនដី អាន សុំ តេ ចំ ធ្លាប់ លេខ ដក ទេវតា បាលី
Source: Samdech Chuon Nath Khmer dictionary and Khmer lexicons.