Skip to content

សុភ

[—ភៈ]
  1. គុ ( បា; សំ. ឝុក ឬជា សុក ក៏មានខ្លះ ) ល្អ, ប្រពៃ; ស្អាត, ឥតមានហ្មង; សម, សមរម្យ; ដែលគួរស្រឡាញ់, គួរចាប់ចិត្ត; មានសិទ្ធិជោគ; មានសិរី, មានសួស្ដី; មានលាភ; មានសេចក្ដីសុខ; មានសេចក្ដីចម្រើន; ដែលឲ្យគុណ, ឲ្យសម្រេចប្រយោជន៍គ្រប់យ៉ាង ។ ន. លំអ; សេចក្ដីស្អាត; ការសមរម្យ; មង្គល, ជោគល្អ, សិទ្ធិជោគ; សិរី, សួស្ដី; លាភ; សេចក្ដីសុខ; សេចក្ដីចម្រើន; សេចក្ដីសប្បាយ; គុណ; ប្រយោជន៍ ។ សុភកថា សម្ដីដែលនាំឲ្យ មានសេចក្ដីចម្រើន; ពាក្យឲ្យពរ ។ សុភកម្ម អំពើល្អ ។ សុភករ ដែលធ្វើឲ្យមានសេចក្ដីចម្រើន; អ្នកធ្វើឲ្យកើតសេចក្ដីចម្រើន។ សុភកាល ឬ —សម័យ កាលឬសម័យល្អ, វេលាល្អ ។ សុភង្គ ឬ សុភាង្គ ( —ភ័ងឬ —ភាង; បា. ឬ សំ. < សុភ + អង្គ ) រូបល្អ; មានរូបល្អ ។ សុភទិន ថ្ងៃល្អ, ថ្ងៃជា ។ សុភនិច្ឆ័យ ( សុភៈនិច-ឆៃ ) ឬ សុភនិស្ច័យ ( —និស-សៃ្ច ) ការចាប់អារម្មណ៍ល្អ, ការរិះគិតល្អ, គំនិតត្រឹមត្រូវ
    មានសុភនិច្ឆ័យ ។
    វចនានុក្រម សម្ដេចសង្ឃរាជ ជួនណាត
  2. គុ សុភនិមិត្ត និមិត្តល្អ; សេចក្ដីសម្គាល់ឬសង្កេតឃើញថាល្អ, ថាសមរម្យ ។ សុភផល ផលល្អ ។ សុភមង្គល មង្គលល្អ; គ្រោះល្អ ។ សុភមស្ដុ! ( សុភៈម័ស-ស្ដុ; សំ. < សុភំ "សិទ្ធិជោគ; សួស្ដី", ំ > ម + អស្ដុ "ចូរមាន" ) សួស្ដី ចូរមាន! ( សូមឲ្យមានសួស្ដី! ឬ សូមឲ្យមានសិទ្ធជោគ! ); ពាក្យផ្ដើមក្នុងការប្រកាសសូមពរស្រីសួស្ដី ប្រើក្នុងពិធីបួងសួងជាដើម
    សុភមស្ដុ! វរមង្គលជយាតិរេកឯកឧត្តមឫក្ស...; សុភមស្ដុ! ពុទ្ធសករាជព្រះសាសនាកន្លងទៅហើយបាន... ។
    វចនានុក្រម សម្ដេចសង្ឃរាជ ជួនណាត
  3. គុ សុភល័ក្ខណ៍ ឬ —ល័ក្សណ៍ លក្ខណៈល្អ ។ សុភអក្សរ អក្សរល្អ ។ ខ្មែរបុរាណប្រើជា "សំបុត្ររបស់ស្ដេចប្រទេសរាជប្រើចេញទៅប្រទេសដទៃ" ។ សុភអក្សរសាសន៍ សំបុត្រ ឥស្សរជនអ្នកគ្រងប្រទេសរាជដែលមានអំណាចដូចក្សត្រិយ៍គ្រងរាជ្យ ប្រើចេញទៅប្រទេសដទៃ ។ សុភានុបស្សី ( —បុ័ស-សី; បា. < សុភ + អនុបស្សី "អ្នកឃើញរឿយៗ" ) អ្នកដែលសម្លឹងរំពឹងឃើញរូបកាយថាល្អ; បើស្រ្តីជា សុភានុបស្សិនី ( ព. ផ្ទ. អសុភានុបស្សី, អសុភានុបស្សិនី ) ។ ល ។
    វចនានុក្រម សម្ដេចសង្ឃរាជ ជួនណាត

Look up another word in the Khmer Dictionary

More words

ក្រសែ ឆវ ល្អះ យុត្ត សាវក សូប ស្រប៉ើក កក្រោះ វារី រហៀង ស្រមាម រញ់ ហយ អនន្ត អគ្ឃ អត្ថិ អាលុលិក កច្ឆ សេតុ ឧទកំ ឧបធិ ឧបភោគ រទាស ប្រជុំកោះ

Source: Samdech Chuon Nath Khmer dictionary and Khmer lexicons.