ទេវ
[ទេវៈ]- ន (បា. ) ( ម. ព. ទេព ) ។ ទេវៈបពិត្រព្រះសម្មតិទេពក្សត្រថ្លៃប្រសើរអើយ! រីប្រទេសដែលបានសុខស្បើយឥតមានទុក្ខភ័យ ទាំងនេះក៏ដោយសារតែព្រះតេជះសម្ភារបារមីទសពិធរាជធម៌នៃព្រះអង្គ ! ( ព. ទេ. ប្រែរយបុរាណ ) ។ ទេវកញ្ញា ឬ ទេវកន្យា ន. (ម. ព. ទេពកញ្ញា ) ។ ទេវតា (ទេវៈដា) ន. (ម. ព. ទេព និង ទេពតា) ។ទេវតាពលី (ទេវៈតាពៈលី) ន. (បា. ទេវតាពលិ ឬ —ពលី; សំ. ទេវតាពលិន៑) គ្រឿងបូជាចំពោះទេវតា ។ ទេវតាពលីមាន២យ៉ាងគឺ ១- ខាងពុទ្ធសាសនាប្រើឧទ្ទិស ចំណែកបុណ្យជូនចំពោះទេវតា; ២- ខាងលទ្ធិខ្លះក្រៅពីពុទ្ធសាសនា ប្រើបូជាវត្ថុផ្សេងៗមានភោជនាហារជាដើម ចំពោះទេវតា (ម. ព. ពលី ទៀតផង)។ ទេវទូត ន. (សំ. បា. ) បម្រើរបស់ទេវតា, ទេវតាអ្នកទទួលខ្លួនបម្រើសម្រេចកិច្ចការអ្វី ម្យ៉ាងៗ (ម. ព. ទូត ផង )។ ទេវទេព (ទេវៈទេប) ន. (សំ. បា. ទេវទេវ) ទេវតារបស់ទេវតា ឬទេវតាកន្លងលើសអស់ទេវតា (ព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធ; ព្រះព្រហ្ម )។ ទេវធម៌ (ទេវៈធ័រ) ន. (សំ.; បា. ទេវធម្ម ) ធម៌សម្រាប់ទេវតា ឬធម៌សម្រាប់ធ្វើបុគ្គលឲ្យបានជាទេវតា; ទេវធម៌មាន ២ យ៉ាងគឺ ហិរិ សេចក្ដីខ្មាសអំពើអាក្រក់; ឱត្តប្ប: សេចក្ដីរាងចាលរអានឹងអំពើអាក្រក់ : មនុស្សមានហិរិនិងឱត្តប្បៈ ហៅថាអ្នកមានទេវធម៌ ។ ទេវធីតា (ទេវៈធីដា) ន. (ម. ព.ទេពធីតា) ។ ទេវនាគរី ( ទេវៈនាគៈរី) ន. (សំ. ទេវ "ទេវតា" + នាគរី "ស្រ្តីអ្នកក្រុង; ស្រ្តីអ្នកឈ្លាសខាងឧបាយល្បួង . . .") ឈ្មោះអក្សរមួយបែបរបស់ពួកព្រាហ្មណ៍ក្នុងប្រទេសឥណ្ឌា មានតាំងពីយូរអង្វែងហើយដរាបមកដល់សព្វថ្ងៃនេះ, សម្រាប់កត់ត្រាភាសាសំស្រ្កឹត : អក្សរទេវនាគរី ។ ទេវនារី ( ទេវៈ—) ន. (ម. ព. ទិព្វនារី ) ។ ទេវនិករ (ទេវៈ—) ន. (ម. ព. ទេពនិករ) ។ ទេវនិកាយ (ទេវៈ—) ន. (ម. ព. ទេពនិកាយ) ។ ទេវបញ្ជា (ទេវៈប័ញជា) ន. សេចក្ដីបង្គាប់របស់ទេវតា : ព្រះឥន្រ្ទទ្រង់មានទេវបញ្ជាទៅនឹងព្រះវិស្សកម្មទេវបុត្រឲ្យចុះមកនិម្មិតអាស្រមថ្វាយព្រះវេស្សន្ដរ ។ ទេវបុត្ត ( ទេវៈបុត) ន. (បា.; សំ. ទេវបុត្រ ) ទេវតាប្រុស ។ ទេវបុត្រ ( ទេវៈបុត) ន. ដូចគ្នានឹង ទេវបុត្ត ដែរ ។ ទេវភូត ( ទេវៈ—) ន. (បា.) ពួកភូត (សត្វ ) គឺទេព្ដា; ទេព្ដាទុកដូចជាពួកភូត ។ ទេវរាជ ( ទេវៈរាច) ន. (សំ. បា.) សេ្ដចនៃទេវតា ឬទេវតាជាស្ដេច; ព្រះឥន្រ្ទ ។ ទេវរូប ( ទេវៈ—) ន. (សំ. បា. ) រូបទេពតា ; រូបប្រៀបដោយរូបទេពតា ។ ទេវលោក ( ទេវៈ—) ន. (សំ. បា. ) លោកជាទីនៅនៃពួកទេវតា, ស្ថានសួគ៌ ។ ទេវវិមាន ( ទេវៈ—) ន. ដូចគ្នានឹង ទេពវិមាន ។ ទេវស្ថាន (ទេវៈ—) ន. (សំ.; បា. ទេវដ្ឋាន) ទី, លំនៅរបស់ទេវតា ។ ប្រាសាទ, អាស្រម, រោងតម្កល់ទេវរូបតាមសណ្ដាប់ពួកព្រាហ្មណ៍ ។ ទេវឫទ្ធិ ( ទេវៈរឹត) ន. (សំ. ) ឫទិ្ធរបស់ទេវតា ( ម. ព. ឫទ្ធិ ផង) ។ ទេវា ដូចគ្នានឹង ទេពា។ទេវានុភាព (—ភាប) ន. (សំ. បា. ទេវានុភាវ) អានុភាពនៃទេវតា (ម. ព. អានុភាព ផង) ។ ទេវាយតនៈ ( ទេវាយៈតៈន៉ៈ) ន. (សំ. បា. ) លំនៅទេវតា (ដូចគ្នានឹង ទេវស្ថាន ដែរ ) ។ ទេវាយុធ (—យុត) ន. (សំ.) អាវុធរបស់ទេវតា គឺឥន្ទធនូ ។ ទេវាវិនិច្ឆ័យ ន. (បា. ទេវ + វិនិច្ឆយ "ការវិនិច្ឆ័យរបស់ទេវតា") ពាក្យនេះ ខ្មែរយើងប្រើឲ្យឈ្មោះប្រាសាទជាស្ថានសម្រាប់ប្រជុំធំនៅក្នុងព្រះបរមរាជវាំងចតុម្មុខ ជាប្រាសាទដែលតម្កល់ស្វេត្រឆត្រធំសម្រាប់រាជ្យ : ព្រះទីន័ងទេវាវិនិច្ឆ័យ ឬ ប្រាសាទទេវាវិនិច្ឆ័យ ។វចនានុក្រម សម្ដេចសង្ឃរាជ ជួនណាត
Look up another word in the Khmer Dictionary
More words
បណ្ដុះ ជំរុញ ការវិនិយោគ ក្រៃពេក ខ្មោច ស្លា រលីង ក្រឡា អូស ម៉ែត្រ រដាក់ ជួល រ៉ែ ឯករាជ្យ អត្ថិភាព ការផលិត បុក ស្ទឹង លាង លាប ប្រាណ ស្មោះ របែង ភ្នាក់ងារ
Source: Samdech Chuon Nath Khmer dictionary and Khmer lexicons.