ទីឃ
[—ឃៈដូចគ្នា]- គុ (បា. ទីឃ; សំ. ទីឃ៌) វែង, អង្វែង, ដែលស្ថិតនៅបានយូរ ។វចនានុក្រម សម្ដេចសង្ឃរាជ ជួនណាត
- ន ស្រៈមានសំឡេងវែង, សម្រាប់ប្រើខាងភាសាបាលី មាន ៥ តួគឺ អា, ឦ, ឩ, ឯ, ឱ; សម្រាប់ប្រើខាងភាសាសំស្រឹ្កតមាន ៩ តួគឺ អា, ឦ, ឩ, ឬ, ឮ, ឯ, ឰ, ឱ, ឪ, សម្រាប់ប្រើខាងភាសាខ្មែរមាន ១៣ តួគឺ អា, អី, អឺ, អូ, អួ, អើ, អឿ, អៀ, អេ, អែ, អៃ, អោ, អៅ; ស្រៈទាំងប៉ុណ្ណេះហៅថា ស្រ ទីឃៈ ឬ ទីឃសរៈ ។ ព. ផ្ទ. រស្ស ឬ រស្សៈ ឬក៏ រស្សសរៈ ។ ទីឃកាល ( ទីឃៈ—) ន. (បា. ; សំ. ទីឃ៌កាល) កាលវែង, កាលអង្វែង ។ ទីឃជាតិ ( ទីឃៈជាត) ន. (បា. សំ. ទីឃ៌ជាតិ ) សត្វមានដងខ្លួនវែង (ពស់); ពួកសត្វគោកក្ដី ទឹកក្ដី ដែលមានខ្លួនវែងឥតជើង ជាសត្វលូនទាំងប៉ុន្មានហៅដោយរួបរួមថា ទីឃជាតិ ដូចគ្នា ។ ទីឃទស្សី ( ទីឃៈទ័ស-សី ) ន. ឬ គុ. (បា.; សំ. ទីឃទរ្សិន៑) អ្នកឃើញហេតុវែង, អ្នកឃើញកាលវែង គឺអ្នកដែលមានញាណដ៏វិសេសអាចឃើញហេតុ, ឃើញដំណើរដែលនឹងមានក្នុងអនាគតព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធទ្រង់ជាទីឃទស្សី ។ បើស្ត្រីជា ទីឃទស្សិនី ។វចនានុក្រម សម្ដេចសង្ឃរាជ ជួនណាត
- ន ទីឃនិកាយ ( ទីឃៈ—) ន. (បា.) ឈ្មោះគម្ពីរដើមបង្អស់នៃព្រះសុត្តន្ដបិដក ។ ទីឃនិទ្រា ( ទីឃៈនិត-ទ្រា) ន. (សំ. ទីឃ៌និទ្រា; បា. ទីឃនិទ្ទា ) ដំណើរដេកអង្វែង (ដេកលែងក្រោក ) គឺមរណៈឬរូបដែលស្លាប់ហើយ ។ ទីឃមទ្ធាន ( ទីឃៈម័តធាន ) ន. (បា. ទីឃ + អទ្ធាន ) កាលវែង, កាលអង្វែង (ជាវេវចនៈនៃ ទីឃកាល ) ។ ទីឃរោគី ( ទីឃៈ—) ន ឬ គុ. (បា. ; សំ. ទីឃ៌រោគិន៑) អ្នកមានរោគយូរអង្វែង គឺអ្នកដែលមានជំងឺទំជាប់តត្រំតត្រើយមើលមិនជា (ព. សា. ហៅថា មនុស្សមានជំងឺសង់ផ្ទះ) ។ បើស្ត្រីជា ទីឃរោគិនី ។ ទីឃសរ ឬ ទីឃសរៈ ( ទីឃ-សៈរ៉ៈ ដូចគ្នា ) ន. (បា. ទីឃស្សរ; សំ. ទីឃ៌ស្វរ ) ស្រៈមានសំឡេងវែង ។ ទីឃាយុ ន. ឬ គុ. (បា. ; សំ. ទីឃ៌ាយុស៑ ) អាយុវែង; ដែលមានអាយុយឺន ។ ទីឃាវុធ (—វុត) ន. (បា.; សំ. ទីឃ៌ាយុធ > ទីឃ៌+ អាយុធ ) អាវុធវែងឬអាវុធមានផ្លែវែង (ដាវ) ។ បើប្រើតាមអំណាចរូបសព្ទដែលប្រែថា អាវុធវែង, ទោះបីកាំភ្លើងក៏ហៅថា ទីឃាវុធ បានដែរ ។វចនានុក្រម សម្ដេចសង្ឃរាជ ជួនណាត
Look up another word in the Khmer Dictionary
More words
ព្យាករ ទន់ភ្លន់ ធរណី បៀ ខ្ព សប្បុរស កំបោរ តេជ ចិញ្ចៀន ត្រីកោណ បបុស ទេវលោក ទុគ្គត ប្រឹថពី អ្នកតា បន់ ស្ទាប បុព្វលាភ ភ័ព្វ ឈូឆរ ចៀម សេពគប់ លម្ហែ ពិភព
Source: Samdech Chuon Nath Khmer dictionary and Khmer lexicons.